Etiket arşivi: KUPA

Yoksunluk Yalanı

Yoksun olduğumuz öğretildi bize                                                                             Zihinlerimiz alıştı                                                                                                           İnandık, inanca dönüştü                                                                                           Kabullendik                                                                                                                   Kurban olduk..                                                

Güzel olan ayrıydı bizden..

Aşk ayrıydı                                                                                                                     Özgürlük
İnanç
Sevgi                                                                                                                                 Neşe
Bolluk Bereket
Umut
Güven…
Hepsi ayrıydı
Çünkü bizim bunlara ihtiyacımız vardı!
Bende olmayana ihtiyacım olur, öyle değil mi?
Bende yoksa yoktan da var edemeyeceğime göre, dışardan elde etmeli, bulmalıydım.
Yoksunluk hissi yiyip bitiriyordu işte.
Ben de sahip olmalıydım!
Benim ne eksiğim vardı ki diğerlerinden?
Yoktu bir eksiğim, işte bu saydıklarım dışında.
Özgürlük, sevgi, bolluk bereket, aşk, mutluluk, umut, huzur..
Yoktu bizde bunlardan
En çok da
Birliktelik ayrıydı
Çünkü biz birlikte, bir arada olamadık, olamazdık.

Mesela güzellikle bir arada oldun mu hiç?

20160916_190726Bir oldun mu?                                                                                                         Güzelliğin güzelliğe karışmasına izin verdin mi?                                                             Yoksa bir parça mı koparmak geldi içinden hep, saklamak, biriktirmek ?                               Ya bir daha göremezsem, hissedemezsem, yoksun kalırsam diye korktun mu?
Güzel ol dediler, güzel olmaya çalıştın biliyorum, güzel giyindin, saçını başını düzelttin, makyaj yaptın belki, filtreler falan 🙂
Ama o kadar emindin ki güzel olmadığına, güzel olmaya çalıştın..
Güzelsin diyenler oldu onlara da inanmadın, yok canım değilim dedin.
Ama güzel olmayı istedin.
Güzellikten ayrı olduğunu sandın, onu istedin.
Hayranlık, arzuya, arzu hırsa dönüştü ona sahip olmak istedin. Sende olmayana..

Sevgiden yoksun sandın kendini, sevgiye sahip olmak istedin.
Bolluk Bereket den yoksun olduğunu sandın, sahip olmak istedin.
Mutluluktan, umuttan, inançtan, yaratıcılıktan yoksunduk, muhtaçtık, sahip olmamız gerekliydi, bunun için her yol mubahtı.     Yazıktı bize, kimse istediğimizi vermemişti, o zaman biz almasını bilirdik!
Gerçekten yazıktı bize..
Çirkinleşerek güzelliğe sahip olabileceğimiz yalanına nasıl da inandık!
Kimdi bize bunu söyleyen?
Yoksun olduğumuzu bize söyleyen kim?
………….
Bu yalanı kim uydurdu?
Tam olarak hangi yalanın kurbanları olduk?

O kadar zaman koskoca bir yalana inanmış olan zihinlerimiz ilk başta direnebilirler. Gerçeğe inanmak yalana inanmaktan daha zor gelebilir.                                                           Olsun..Bir kere de aynanın karşısına geçip kendine ‘Kral Çıplak’ de.                              Hergün kendine tekrar ve tekrar nelerden yoksun olduğun yalanını söylediğini düşünürsen 10′ da 1 ‘ ini gerçeğiyle takas edebilirsin, başlangıç olarak.
O gerçek tam olarak ne mi?                                                                                           Tam olarak neden yoksun olduğunu düşünüyorsun?                                                         Bu sadece bir düşünce.                                                                                             Gerçek bu değil!                                                                                                         Gerçek ne mi?                                                                                                         Yoksunluk yalanına göre; olduğundan ayrı olduğuna inandırıldın.                                         Aslında Sen…

Mutluluk, neşe, aşk, inanç, umut, yaratıcılık, güven, merhamet, güzellik, özgürlük, denge, öz, koşulsuz sevgi ile birsin, tüm bunların ta kendisisin.

Şimdi bu gerçekle neler değişir?


 

Kıymet bilir miyiz?

Kıymet bilir miyiz?

Kıymetini bil yavrum, derlerdi büyüklerimiz; o derin bakışlar, bilge ses tonunun ardında ne tecrübeler, ne pişmanlıklar, ne kırgınlıklar saklanırdı. Ya da biz ne olduğunu anlamadan ‘bunlar kıymet bilmez!’ diye postayı koyarlardı 🙂
Haksızlar mıydı dersin?

Neyin kıymetini bilmeli insan acaba?
Aldığı nefesin, sağlığın mı?
Henüz delirmemiş olmanın mı?
Sevdiklerinin mi?
Hayatta olmanın mı?

Hangi birini bilelim ayol !
Bütün bu koşturmacanın, kargaşanın, kötülüğün arasında yaşarken.

Henüz sahip olamadığımız bir sürü şey varken. İşimiz gücümüz yokmuş gibi duralım kıymet bilelim. Oldu!                                                                                                                   Neden daha zengin, daha güzel, yakışıklı, daha uzun ya da kısa, daha zayıf ya da kilolu, daha başarılı, daha da daha değilim?
Daha da daha olunca; daha mutlu, huzurlu, sevgi dolu, neşeli olabilir miyim?                  Ben daha bi ben olabilir miyim? Şimdi nasılım peki? Şimdiki benin kıymetini bilebilir miyim? Bilmeden nasıl ‘daha bi ben’ olabilirim?                                                                             Bir deneyelim bakalım neyin, nasıl kıymetini bilebilirim?

Kendinin kıymetini bil!                                                                                                       Ne güzel bir gülümsemen var farkında mısın? Sevdiğin şeyleri yaparken nasıl da parlıyorsun? Bazen hiç tanımadığın bir insana, bir çiçeğe, gökyüzüne, bir kedi yavrusuna bakarken kalbinden sonsuz bir sevgi yayılıyor, o küçücük bedenin tüm evrene yetebilecek sevgiyi nasıl taşıyor, şaşırmıyor musun?                                                                           Bunun kıymetini bile bilir misin?                                                                                       İşte bu sevgiyle sana bakan insanlar da var. Onları göremiyor musun?
Gözlerinin kıymetini bil, görürler, kulakların işitir güzel sesleri izin ver, yüreğin hisseder sevgiyi, kıymetini bilirsen eğer.

2016-08-21 17.45.18Kıymet bilenlerin kıymetini bil!                                                                                        Sen-Ben ayrımı yapmadan insana kıymet verenler de var. Vallaha :)Kendindeki kıymetin sende, sendeki kıymetin onda olduğunun farkındadır. Ne senden esirger, ne de kendinden, hayatı paylaşmayı bilir, sevmeyi, eğlenmeyi, hüzünlenmeyi, birlikte olmanın kıymetini bilir.
Güzel insanlar her yerde karşına çıkabilir, yeter ki uzakta olduğunda bildiğin kadar yanındayken de bil kıymetini, ki anlaman için uzaklaşman gerekmesin.

Kıymet bilmeyenlerin ……… ( boşluğu istediğiniz gibi doldurabilirsiniz 🙂
Yok yok. Onların da kıymetini bil. Kıymet bilmenin değerini hatırlattıkları için, kıymet bilmemenin insana neler yaptığını gösterdikleri için. Senin önce kendine kıymet vermen gerektiğini hatırlattıkları için.

Zamanın kıymetini bil!                                                                                             Şimdinin, şu anın kıymetini bil, her ne oluyorsa şimdide oluyor.                                   Hayatın telafisini sadece şu an yapabilirsin ne geçmişte ne gelecekte. Anın kıymetini bil.
Kendi hayatının kıymetini bilmek, kendini bilmek, değerlerinin, isteklerinin farkında olmak, hayatın hakkını vermekmiş.
Kendi kıymetini bilmek sadece kendine odaklı olmak değil, önce kendinin sonra etrafında olup bitenlerin farkında olmakmış.
Zihinlerimiz hızla koşturmak isterken, durmanın, durup ruhunun sesini duyabilmenin kıymetini bil.
Aşkın, Koşulsuz Sevginin kıymetini bil.                                                                       Dünyayı ayakta tutuyorlar. Her yan beton doluyken, bir boşluk bulup açabilen çiçeğin, sana göz kırpan, yüzünü güldüren, umudunu yeşertenlerin kıymetini bil.

Sebepsiz yere gülümsüyorsan, kahkaha atarken karnın ağrıyorsa, hıçkıra hıçkıra ağlıyorsan kıymetini bil.
Acı çekiyorsan, kalbin daha da büyümek, genişlemek, güçlenmek istiyor, izin ver ve kıymetini bil.

Hah tamam bildim! Kıymetini biliyorum deyince, oluyor mu acaba?                                     Aldığın her nefesin hakkını ver mesela, nasıl bir hayat yaşamak, nasıl bir dünya görmek istiyorsan etrafında, önce sen başla, harekete geç, küçücük de olsa bir adım at.                 Ağaçlar kesilsin istemiyor musun? Sen ağaç dik. Çocuklar ağlamasın istiyorsan, güldür onları. İnsanlar kötü mü davranıyorlar, sen nasıl olmasını istiyorsan öyle davran. Yalnız mı hissediyorsun, birine yalnız değilsin de, yanında ol, elini tut. İnsanlar insanları öldürmeye devam ediyorlar, çok acı biliyorum ve elinden bir şey gelmediği için, üzgün, öfkeli ve hatta hayatta olduğun için suçlu bile hissediyorsun. Sen yaşat, insanları yaşatmak için ufacık da olsa bir adım at. Hala nefes alıyorsan bir sebebi vardır mutlaka, hakkını ver, kıymetini bil.

Büyükler tam olarak bunları mı demek istemişlerdi acaba? Kim bilir? Şimdilik jetonlar buralara düştü 🙂 Arada düşen jetonların ve büyüklerin kıymetini bilelim o zaman.


 

Sen değişirsen…

Sen değişirsen n’olur?

Hiç düşündün mü?

Umudunu kaybettiğinde..Öfkelendiğinde..Çaresiz kaldığını düşündüğünde..sen değişirsen n’olur?

Hiç değişmek istedin mi gerçekten? Seni sen yaptığını düşündüklerinden vazgeçmeyi?

Bambaşka bir yolculuğa çıkmayı gerçekten istedin mi? Güvenli, bildik, tanıdık olmanın ötesinde kendini yeniden keşfetmeyi..

Peki ya değiştirmeyi istedin mi?

Hem de nasıl!..:)

İllallah dedirtenleri, alayına isyan ettiklerimizi nasıl da değiştirmek isteriz.
Kimse durup dururken, keyfi yerindeyken gelişmek, değişmek istemez. İsyan ettiren, canımızı sıkan, keyfimizi kaçıran, moralimizi bozan bir şeyler vardır ve biz bu durumu değiştirmek isteriz. Artık dayanamıyor, tahammül edemiyoruzdur.. Durumları, olayları, duyguları ve hatta insanları değiştirmek isteriz.. İlk etapta kendimizi değiştirmek öyle kolay kolay aklımıza gelmez. Çünkü bizde bi sıkıntı yoktur, biz doğruyuzdur, elimizden geleni yapıyoruzdur zaten.. Değişmesi gereken dünyadır, biz değil!..

 
Sen değişirsen, dünya değişir..
Sen değişirsen herşey değişir..
Hadi canım! Yok artık! Yani her şey bana mı bağlı? Koskoca dünya, sistem, insanlar, bu çarpık düzen bi benim değişmemi mi bekliyor? Ben kimim ki, koskoca okyanusta bi damla, çölde bir kum tanesi..

damla_61334
Evet öylesin, öyleyiz koskoca okyanusta birer damlayız sadece ve aynı zamanda bu okyanusun birer parçasıyız. Ondan ayrı, bağımsız, tek ve yalnız değiliz. Okyanusun özüyüz. Bir damlanın özü ne ise okyanusun özü de o. Bu koskoca evrenin bir parçası olduğumuzu, onunla bir olduğumuzu kabul etmek nasıl geliyor ?

 
Evreni olduğu gibi kabul etmek! Aynı zamanda kendimizi de kabul etmek değil midir? Reddettiğimiz, direnç gösterdiğimiz, görmek yada temas etmek istemediğimiz bir gerçekliği nasıl değiştirebiliriz? Kendimizle yüzleşmeden, evreni nasıl sorgularız? Hissettiğimiz bu çatışma, yaşadığımız çatışmaya, bizim gerçeğimize dönüşür. Okyanustaki damlanın, okyanusla çatışması! Senin gerçeğin bu mu? Böyle bakınca nasıl gözüküyor?

 
Peki ya değişmek, gelişmek ve dönüşmek ? Sihirli bir değnekle, bir anda hop diye olur mu? Keşkeee 🙂 Bu bir yolculuk.. Sonuca odaklı, başarmak, bitirmek, tüketmek için yola çıkmak yerine keyifle yol almanın keşfetmenin ve her an yeniden değişmenin, gelişmenin, dönüşmenin tadını çıkarabileceğin bir yolculuk.
Yine seçim senin..

Yol senin, tercihler senin..

Keyifli yolculuklar..

Hayat bir ödüldür!

Hayatta karşımıza çıkabilecek en büyük zorluk kendi korkularımızla yüzleşmek, yaşayabileceğimiz en büyük tutsaklık kendi zihnimizin sınırlarıyken, ödülü de cezayı da dışarıdan almaya alışmış olmak, hayatımızın sorumluluğunu üstlenme, ona yön verme, yolalma, ilerleme ve dilediğimiz hayatı yaratma kabiliyetlerimizi unutmamıza neden olabilir. Kendi gücümüzün farkına varmak, onu hatırlamak, hakkettiğimiz ödülü yani kendi hayatımızı kendimize teslim etmek için hiçbir zaman geç değildir..Şimdi kendine bir iyilik yap; ödülünü kendine teslim etmek için harekete geç..Bu yolculukta yalnız değilsin, mutlaka elinden tutacak, gözlerine sevgiyle bakacak, seni kucaklayacak birileri vardır, yapman gereken teş şey kafanı kaldırıp etrafına bakmak; sevgiyle, inançla, umutla..Belki de etrafında yollarınızın birleşeceği birileri vardır, daha kuvvetli olmak için seni bekliyorlardır, kim bilir?

 

kupa secilen-06

 

Kupa Kişisel Gelişim ve Drama Merkezi, 2014 Aralık ayında hayatlarımıza birer ödül gibi girdi..Sonrasında kendiliğinden çıkıverdi bu slogan ‘Hayat bir ödüldür! Senin hayatın senin ödülün.’

Hayatlarımızın birer ödül olduğunu farketmemizle başlamıştı herşey..Kendi yolumuzda ilerlerken yollar birleşmiş, biz birlikte yürür olmuşuz kendiliğinden..Hayatın kendisi bir ödülken, yolda karşına çıkardığı insanlar da birer ödülmüş aslında. Birlikte yol almak ne büyük keyif ne büyük mutlulukmuş, birlikte inanmak, bir ken çok-çokken bir olabilmek.. Birlikten kuvvet doğar derler ya; o kuvvetin sevgiden, güvenden, inançtan, neşeden geldiğini deneyimlemek ne büyük ödülmüş..Aslında rakamlar, istatistikler, ünvanlar, sıfatlar, takdirlerden, alkışlardan öte, yüreğinin taa içinden gelen bütün bedenin ve ruhunda hissedebildiğin ve hesapsızca herkesle paylaşabildiğin şey gerçek bir ödülmüş..

IMG_3936
Demet Ulus, Özge İlker, Ayşe Burcu Eren Önen KUPA ‘da birlikte yol alıyoruz.. Sevgili dostlarım, ödüllerim..

Biz paylaşmak için yola çıktık..hatırlamak, hatırlatmak için..farketmek, farkettirmek için..çoğalmak için..çünkü ne kadar çok olursak o kadar Bir oluruz,..özümüzdeki sevgiye..gerçek potansiyelimize, ödülümüze ulaşırız..

Şimdi ödüller sahiplerine ulaşırken, bu mutluluğu paylaşmak o kadar keyifli ki, ailelerimiz, dostlarımız, arkadaşlarımız, henüz tanışmadıklarımız her an yeni bir keyifle KUPA’ya geldikçe biz daha da mutlu oluyoruz..Gelin birlikte hatırlayalım, farkedelim, paylaşalım, eğlenelim, keyfine varalım, öğrenelim, deneyimleyelim, üretelim, yaratalım, şu güzel ödülün tadını çıkaralım 😉

www.kupakisiselgelisimvedramamerkezi.com

www.facebook.com/kupakisiselgelisimvedramamerkezi

instagram / @kupakisiselgelisimdramamerkezi

twitter / @kupakgvdm