Etiket arşivi: Koşulsuz Sevgi

Yoksunluk Yalanı

Yoksun olduğumuz öğretildi bize                                                                             Zihinlerimiz alıştı                                                                                                           İnandık, inanca dönüştü                                                                                           Kabullendik                                                                                                                   Kurban olduk..                                                

Güzel olan ayrıydı bizden..

Aşk ayrıydı                                                                                                                     Özgürlük
İnanç
Sevgi                                                                                                                                 Neşe
Bolluk Bereket
Umut
Güven…
Hepsi ayrıydı
Çünkü bizim bunlara ihtiyacımız vardı!
Bende olmayana ihtiyacım olur, öyle değil mi?
Bende yoksa yoktan da var edemeyeceğime göre, dışardan elde etmeli, bulmalıydım.
Yoksunluk hissi yiyip bitiriyordu işte.
Ben de sahip olmalıydım!
Benim ne eksiğim vardı ki diğerlerinden?
Yoktu bir eksiğim, işte bu saydıklarım dışında.
Özgürlük, sevgi, bolluk bereket, aşk, mutluluk, umut, huzur..
Yoktu bizde bunlardan
En çok da
Birliktelik ayrıydı
Çünkü biz birlikte, bir arada olamadık, olamazdık.

Mesela güzellikle bir arada oldun mu hiç?

20160916_190726Bir oldun mu?                                                                                                         Güzelliğin güzelliğe karışmasına izin verdin mi?                                                             Yoksa bir parça mı koparmak geldi içinden hep, saklamak, biriktirmek ?                               Ya bir daha göremezsem, hissedemezsem, yoksun kalırsam diye korktun mu?
Güzel ol dediler, güzel olmaya çalıştın biliyorum, güzel giyindin, saçını başını düzelttin, makyaj yaptın belki, filtreler falan 🙂
Ama o kadar emindin ki güzel olmadığına, güzel olmaya çalıştın..
Güzelsin diyenler oldu onlara da inanmadın, yok canım değilim dedin.
Ama güzel olmayı istedin.
Güzellikten ayrı olduğunu sandın, onu istedin.
Hayranlık, arzuya, arzu hırsa dönüştü ona sahip olmak istedin. Sende olmayana..

Sevgiden yoksun sandın kendini, sevgiye sahip olmak istedin.
Bolluk Bereket den yoksun olduğunu sandın, sahip olmak istedin.
Mutluluktan, umuttan, inançtan, yaratıcılıktan yoksunduk, muhtaçtık, sahip olmamız gerekliydi, bunun için her yol mubahtı.     Yazıktı bize, kimse istediğimizi vermemişti, o zaman biz almasını bilirdik!
Gerçekten yazıktı bize..
Çirkinleşerek güzelliğe sahip olabileceğimiz yalanına nasıl da inandık!
Kimdi bize bunu söyleyen?
Yoksun olduğumuzu bize söyleyen kim?
………….
Bu yalanı kim uydurdu?
Tam olarak hangi yalanın kurbanları olduk?

O kadar zaman koskoca bir yalana inanmış olan zihinlerimiz ilk başta direnebilirler. Gerçeğe inanmak yalana inanmaktan daha zor gelebilir.                                                           Olsun..Bir kere de aynanın karşısına geçip kendine ‘Kral Çıplak’ de.                              Hergün kendine tekrar ve tekrar nelerden yoksun olduğun yalanını söylediğini düşünürsen 10′ da 1 ‘ ini gerçeğiyle takas edebilirsin, başlangıç olarak.
O gerçek tam olarak ne mi?                                                                                           Tam olarak neden yoksun olduğunu düşünüyorsun?                                                         Bu sadece bir düşünce.                                                                                             Gerçek bu değil!                                                                                                         Gerçek ne mi?                                                                                                         Yoksunluk yalanına göre; olduğundan ayrı olduğuna inandırıldın.                                         Aslında Sen…

Mutluluk, neşe, aşk, inanç, umut, yaratıcılık, güven, merhamet, güzellik, özgürlük, denge, öz, koşulsuz sevgi ile birsin, tüm bunların ta kendisisin.

Şimdi bu gerçekle neler değişir?


 

Kıymet bilir miyiz?

Kıymet bilir miyiz?

Kıymetini bil yavrum, derlerdi büyüklerimiz; o derin bakışlar, bilge ses tonunun ardında ne tecrübeler, ne pişmanlıklar, ne kırgınlıklar saklanırdı. Ya da biz ne olduğunu anlamadan ‘bunlar kıymet bilmez!’ diye postayı koyarlardı 🙂
Haksızlar mıydı dersin?

Neyin kıymetini bilmeli insan acaba?
Aldığı nefesin, sağlığın mı?
Henüz delirmemiş olmanın mı?
Sevdiklerinin mi?
Hayatta olmanın mı?

Hangi birini bilelim ayol !
Bütün bu koşturmacanın, kargaşanın, kötülüğün arasında yaşarken.

Henüz sahip olamadığımız bir sürü şey varken. İşimiz gücümüz yokmuş gibi duralım kıymet bilelim. Oldu!                                                                                                                   Neden daha zengin, daha güzel, yakışıklı, daha uzun ya da kısa, daha zayıf ya da kilolu, daha başarılı, daha da daha değilim?
Daha da daha olunca; daha mutlu, huzurlu, sevgi dolu, neşeli olabilir miyim?                  Ben daha bi ben olabilir miyim? Şimdi nasılım peki? Şimdiki benin kıymetini bilebilir miyim? Bilmeden nasıl ‘daha bi ben’ olabilirim?                                                                             Bir deneyelim bakalım neyin, nasıl kıymetini bilebilirim?

Kendinin kıymetini bil!                                                                                                       Ne güzel bir gülümsemen var farkında mısın? Sevdiğin şeyleri yaparken nasıl da parlıyorsun? Bazen hiç tanımadığın bir insana, bir çiçeğe, gökyüzüne, bir kedi yavrusuna bakarken kalbinden sonsuz bir sevgi yayılıyor, o küçücük bedenin tüm evrene yetebilecek sevgiyi nasıl taşıyor, şaşırmıyor musun?                                                                           Bunun kıymetini bile bilir misin?                                                                                       İşte bu sevgiyle sana bakan insanlar da var. Onları göremiyor musun?
Gözlerinin kıymetini bil, görürler, kulakların işitir güzel sesleri izin ver, yüreğin hisseder sevgiyi, kıymetini bilirsen eğer.

2016-08-21 17.45.18Kıymet bilenlerin kıymetini bil!                                                                                        Sen-Ben ayrımı yapmadan insana kıymet verenler de var. Vallaha :)Kendindeki kıymetin sende, sendeki kıymetin onda olduğunun farkındadır. Ne senden esirger, ne de kendinden, hayatı paylaşmayı bilir, sevmeyi, eğlenmeyi, hüzünlenmeyi, birlikte olmanın kıymetini bilir.
Güzel insanlar her yerde karşına çıkabilir, yeter ki uzakta olduğunda bildiğin kadar yanındayken de bil kıymetini, ki anlaman için uzaklaşman gerekmesin.

Kıymet bilmeyenlerin ……… ( boşluğu istediğiniz gibi doldurabilirsiniz 🙂
Yok yok. Onların da kıymetini bil. Kıymet bilmenin değerini hatırlattıkları için, kıymet bilmemenin insana neler yaptığını gösterdikleri için. Senin önce kendine kıymet vermen gerektiğini hatırlattıkları için.

Zamanın kıymetini bil!                                                                                             Şimdinin, şu anın kıymetini bil, her ne oluyorsa şimdide oluyor.                                   Hayatın telafisini sadece şu an yapabilirsin ne geçmişte ne gelecekte. Anın kıymetini bil.
Kendi hayatının kıymetini bilmek, kendini bilmek, değerlerinin, isteklerinin farkında olmak, hayatın hakkını vermekmiş.
Kendi kıymetini bilmek sadece kendine odaklı olmak değil, önce kendinin sonra etrafında olup bitenlerin farkında olmakmış.
Zihinlerimiz hızla koşturmak isterken, durmanın, durup ruhunun sesini duyabilmenin kıymetini bil.
Aşkın, Koşulsuz Sevginin kıymetini bil.                                                                       Dünyayı ayakta tutuyorlar. Her yan beton doluyken, bir boşluk bulup açabilen çiçeğin, sana göz kırpan, yüzünü güldüren, umudunu yeşertenlerin kıymetini bil.

Sebepsiz yere gülümsüyorsan, kahkaha atarken karnın ağrıyorsa, hıçkıra hıçkıra ağlıyorsan kıymetini bil.
Acı çekiyorsan, kalbin daha da büyümek, genişlemek, güçlenmek istiyor, izin ver ve kıymetini bil.

Hah tamam bildim! Kıymetini biliyorum deyince, oluyor mu acaba?                                     Aldığın her nefesin hakkını ver mesela, nasıl bir hayat yaşamak, nasıl bir dünya görmek istiyorsan etrafında, önce sen başla, harekete geç, küçücük de olsa bir adım at.                 Ağaçlar kesilsin istemiyor musun? Sen ağaç dik. Çocuklar ağlamasın istiyorsan, güldür onları. İnsanlar kötü mü davranıyorlar, sen nasıl olmasını istiyorsan öyle davran. Yalnız mı hissediyorsun, birine yalnız değilsin de, yanında ol, elini tut. İnsanlar insanları öldürmeye devam ediyorlar, çok acı biliyorum ve elinden bir şey gelmediği için, üzgün, öfkeli ve hatta hayatta olduğun için suçlu bile hissediyorsun. Sen yaşat, insanları yaşatmak için ufacık da olsa bir adım at. Hala nefes alıyorsan bir sebebi vardır mutlaka, hakkını ver, kıymetini bil.

Büyükler tam olarak bunları mı demek istemişlerdi acaba? Kim bilir? Şimdilik jetonlar buralara düştü 🙂 Arada düşen jetonların ve büyüklerin kıymetini bilelim o zaman.


 

Yeterince Sevilmemiştik Sadece..Hepsi Bu !

Yeterince sevilmemiştik sadece..

Ya da; bize yetmemişti..Her nasıl olduysa artık, bir türlü tatmin olamama durumu hakimdi sevgiden yana, mutsuzluğumuz, hırçınlığımız, sevgisizliğimiz bundandı.

Trafikte, metrobüste, metroda, takside, yolda, beklerken..kalabalık içinde kendimizle kaldığımız o anlarda..sessizlikte..herkes sadece yoldayken..araftayken..hiçbir yerde ve hiçkimseyken kaçacak yer yokken yüzlerimizden okunur hale gelen sevgisizlik hali. Tek tek bakıyorum yüzlere, başka bir şey var mı ? Yok ! Var aslında bir de maskeler..Ne kadar acıklı, ortak, gerçek ve basit aslında.O kadar insan etrafa bakar gibi görünür de kendine mi bakar? Kimin gözüne baksan ele verir kendini “yeterince sevilmedim“, “sevilmeye ihtiyacım var“, “gözlerime sevgiyle bakar mısınız lütfen“,  “bu adam/ kadın niye bana baktı ki şimdi ?“, “bir an bile olsa yeter“, “yorgunum“, “sevgiyle dokunulmayalı çok zaman oldu, nasıl bi şeydi ?” “unuttum galiba“, “kimse beni sevmedi“, “ben yeterince sevilmedim“…

Sevginizi nasıl alırdınız?

Yeterince sevilmediğini hissetmek ne gariptir. Gariptir çünkü; tam olarak bilemezsin yeterli miktar nedir? Herkes için yeterli bir miktar var mıdır? Bu bir tarif olsaydı eğer “alabildiği kadar sevgi..” mi diyecektik mesela? Kim ne kadar alabilir sevgiyi ? Alabiliritemiz ne ola ki, bir fikrimiz var mı? Ne kadar sevgi alırdınız? Ya da; sevginizi nasıl alırdınız acaba ?

“Hmm..şimdi beni çok sevsin, ama öyle böyle değil, yani her türlü hissettirsin istiyorum ama çok da bunaltmasın, üstüme gelmesin, darlamasın beni !”

“Dünyalaaaaar kadar çook sevsiinnn..”

“Mesela benim için ne yapabilir neleri göze alabilir, bunlar çok önemli..”

“Ya benim olsun ya kara toprağın..”

“Gözlerime öyle bir baksın ki, ben herşeyi unutayım, ayaklarım yerden kesilsin, zaten ben onu anlarım..”

Sevgi tariflerimiz ne kadar ilginç değil mi? Tarif etmeye çalışmak bile yeterince beyhude bir çaba..Herkesin tarifi kendine güzel ne de olsa. Ama ne olursa olsun vazgeçemeyiz biz, yine de tarif etmeye çalışalım almak istediğimiz sevgiyi, olmadı istemediğimizin nasılını tarif ederiz ama bir şekilde tarif ederiz, etmeliyiz çünkü kimse bilmiyor sevmeyi ! Peki ya biz ?

Bütün bu tarifler olurlar olmazlar peşinde koşarken biz napıyor olabiliriz, ettafımıza nasıl bakıyoruz, nasıl konuşuyor, nasıl ifade ediyor, nasıl dokunuyoruz, nasıl seviyoruz? Hani karşılıklı bir şeydi bu, tek taraflı olmaz mıydı? Karşılıksız? Bedelsiz?
O kadar çok bedel ödemiştik ki koşulsuz sevgiyi elde edebilmek için, bedellerimiz sevgi ölçüsü haline mi gelmişti yoksa?

IMG_0309

Bedelli Çıkıyormuş !

Tüm bu yorgun bedenler, yorgun yüzler, yorgun ruhlar biraz daha fazla sevilebilmek için ağır bedeller ödeyenlerdi..Yeterince ağır bedeller ödemişken ve durup dururken, yok yere, bir de sevmekle mi uğraşacaklardı? Zaten yeterince sevilmemişlerdi! Şimdi kim uğraşacaktı? Hakikaten biz niye yeterince sevilmedik ki ? Haketmedik demek ki, öyleyse haketmek için bedel ödeyelim, daha çok şeye sahip olalım, daha güzel görünelim, daha istenilen olalım, bedeli neyse ödeyelim yani! Yeter ki biraz daha sevilelim, azıcık da olsa yeter, yani bir süre, sonra daha çok, sonra daha da fazla, doyalım şu sevgiye artık, yeterince sevilelim, tatmin olalım. Yeter ama! Yetsin artık!

Yetsindi yetmesine de, yeter oranda hem fikir olamadık ki zaten. Yani şu koşulsuz sevginin bedeli konusunda bir anlaşabilseydik. Koşullu olan, bir türlü yetmiyor ya o bakımdan.. Koşulsuz sevmemişsindir ne demek? Kendimi bile mi ? Hiçbir beklenti, hesap kitap, şart şurt olmadan seversem mi? Önce kendimden mi başlamalıyız?

Yani kendimi sevmek için, bir başkasının beni sevme koşulundan vazgeçtiğimde..işte o zaman herşey değişecek mi?..Ben değişirsem, bakışlarım, duruşum, gülümsemem, herkes, dünya, benim dünyam mı değişir??

Bedelli çıkıyormuş onu beklesem?

Yoksa ben bi koşulsuzundan mı denesem bilemedim. Tercih senin diyorsun, her zaman olduğu gibi. Sadece şunu bil ki; yalnız değilsin, hem de hiç. Aksine sandığından çok daha kalabalığız. Saklanabildiğini, gizlenebildiğini zanneden kocaman bir kalabalık. Neredeyse dünya üzerindeki insanlar kadarız, en azından çoğunluğuz 🙂 Yeterince sevilmediğini düşünen, hisseden ve bu gerçekle yaşayan ! En iyi sen biliyorsun aslında senin yeterin ne? O yüzden başkasından bekleme, sen başla; kendini kabul etmeye, affetmeye, sevmeye. Bir insan nasıl güzel sever, nasıl güzel bakar, nasıl güzel davranır, dokunur hepsini sen başlat. Senin nasıl sevdiğin ilham versin diğerlerine de..Koşullar, bedeller olmadığında yetenin ya da yetmeyenin ne olduğu daha da netleşir belki.

Kendinden başla; ‘ Seni olduğun gibi kabul ediyorum..Seni Seviyorum..Koşulsuz Sevgiyi hakediyorsun..Sen değerlisin..İyi ki varsın..’

Her gün ‘yeterli’ miktarda ‘alabildiği kadar’ 😉

Sevgi ve Özgürlük

Nasıl geliyor kulağa? ‘sevgi’ ve ‘özgürlük’.. ‘sevmek’.. ‘özgür olmak’..’sevilmek’, ‘özgür bırakmak’..nasıl hissettiriyor?…Güzel? rahat? mutlu? garip? imkansız? zor? Mümkün? alakasız? tezat? korkutucu? muhteşem? içiçe?

Peşine düştüğüm soru, tahmin edeceğin üzere, bu iki kavramı hayatımızda nasıl varettiğimiz; ve ‘sevdiğini özgür bırakmak’, ‘özgürce sevmek’ gerçekten mümkün mü ? Tabii ki mümkün, elbette, neden olmasın diyenleri duyar gibiyim, çok şükür 🙂 Peki öyleyse neden bu iki kavram ayrı ayrı telaffuz edildiklerinde kendi başlarına bize kendimizi harika hissettirirken, yüzümüzde bir gülümseme ve bedenimizde bir rahatlık bırakırken..Biraraya geldiklerinde içten içe bir çatışma hissederiz ? Hem de sevgi ve özgürlük kavramlarının birbirine tezat olması için hiçbir neden yokken !

Acaba neden; bizim bu iki kavrama yüklediğimiz anlam ve onları yaşama biçimimiz olabilir mi?  Başka bir deyişle ‘öğrenilmiş çaresizliklerimiz’, ‘düşünce biçimlerimiz’ ?

Daha çocuk hatta bebekken öğrenmeye başlarız, ‘biri nasıl sevilir’, ‘biz nasıl sevilmeliyiz’i..Öğrendiklerimizle yaşar, yaşadıklarımızla da iyice pekiştiririz öğrendiklerimizi..Bazen yaşadıklarımız bizi mutsuz etse de, isyan etsek de, dönüp dolaşıp kabul ederiz; çünkü öğrendiğimiz üzere ‘sevmek’ böyle birşeydir, ‘özgürlük’ ise şöyle birşey, başka bir ‘seçenek’ yoktur. Sevdiğimizi özgür bırakmak için ‘bizim olma’ ihtimaline tutunuruz, dönerse bizimdir, dönmezse zaten hiç olmamıştır ve bu durumda ‘bizim olacak’ başka birini aramaya başlayabiliriz yeniden..

Sevdiğimiz kişi bizim olmalıdır, ve biz bir başkasının bizi sevdiğine ancak onun olduğumuzda ikna oluruz. ‘Birine ait olmak’ ‘sevginin bedeli’ olmuştur artık. Her iki taraf da bu bedeli ödediği sürece ‘sevgi’ de olur. Ta ki biri bu bedeli ödemekten vazgeçinceye kadar. ‘Özgürlük’ azar azar ödendiğinde, pek farkedilmeyebilir fakat toplam bedele baktığımızda korkutucu sonuçlarla karşı karşıya kalabiliriz. Hesap geldiğinde iki taraf için de artık durum pek içaçıcı olmayabilir 🙂

Peki aslında Özgürlük, kendini ve hayatı keşfetmek ve deneyimlemek süreciyse, bunu bir bedel olarak görmek hem özgürlük hem de sevgi kavramlarına hem de kendimize yaptığımız bir haksızlık değil midir? Oysa ki..

İki uçak gökyüzüne kalp şekli çizebilir..Türk Yıldızları Uçak Gösterisinden 9 Eylül Kutlamaları İzmir
İki uçak gökyüzüne kalp şekli çizebilir..Türk Yıldızları Uçak Gösterisinden 9 Eylül Kutlamaları İzmir

Sevme biçimimizi ve özgürlük anlayışımızı değiştirmek çok kolay olmayabilir, bununla birlikte hayatınızın toplamında bu iki insani değeri yaşamak pahasına ödeyeceğiniz bedeli düşünecek olursanız kesinlikle buna değer. Başka bir deyişle, daha gerçek bir deneyim için bazı alışkanlıklardan vazgeçmek..Bunu bir Anne yapabiliyorsa, herkes yapabilir. Bunu bir Anne olarak yapamıyorsanız, çocuğunuzun da yapamama ihtimalini beslersiniz..Sevgi hayatımız boyunca vazgeçemeyeceğimiz bir duygu, bu sebeple dönüp dolaşıp o bedeli ödemekle yüzleşeceğiz..‘Hadi bakayım o bedel ödenecek !‘ 🙂

Kendi özgürlüğü için bedel ödemek, mücadele etmek, bunun farkında olmakla başlar ve bu mücadele aktif ve dışa dönüktür. Çünkü özgürlük bir haktır. Bu mücadeleyi herkes kendi payına, bir şekilde anlar.

Peki ya sevdiğiniz birinin özgürlüğü için bedel ödemek ?

Başka birinin özgürlüğü için nasıl bedel ödeyebilirsin ?

Ödeyebilir misin ?

Biraz karışık ve zor görünebilir, çok doğal çünkü bu kez mücadeleyi kendinle, kendi zihninle, öğrendiklerinle, düşüncelerinle, alışkanlıklarınla yapıyorsun. Bu mücadelede yalnız değilsin, çok güçlü bir yardımcın var.

Sevgi..gerçek..ve koşulsuz..yardımcın..

Bazen henüz kendi özgürlüğünün bedelini ödememiş biri, sevdiği birinin özgürlüğü için bedel öderken öğrenir. Nasıl mı ? Sevme biçimini değiştirmek zorunda kalarak ! Gerçek/Koşulsuz Sevgi aslında Gerçek Özgürlüğün ne olduğunu öğretebilir.. Aynı, Özgürlük ihtiyacının Sevme biçimini sorgulattığı gibi..

Sevmek ve Özgür olmak, vazgeçmek yada birini tercih etmek zorunda olduğumuz değerler değildir. Sevme biçimimiz ve Özgürlük anlayışımızdan vazgeçebilir yada tercihlerimizi sorgulayabiliriz.

ve tabii ki tercih yine sizin..

Şimdi ‘Sevgi’ ve ‘Özgürlük’ nasıl geliyor ?