Etiket arşivi: Koçluk

İnsan bazen..

<

ကျွန်ုပ် ရေးမည်။

Gözlerim baktı ya görüvermişim.
Kulaklarımın duyduğu bu muydu?
Hemen anlayıverdim sandım..


Nasıl biri olduğuna kanaat getiriverdim hemen (fazla vaktimi almadı).
Vakit nakittir biliyorsun!
Çok önemli, öyle harcamamalısın her önüne gelene, bol keseden atar gibi ne o öyle?!
O yüzden mühim mesele bir bakışta anlamak, çözmek karşındakini, iki dakikada notunu verip, hop koyacaksın kefesine.
E tabii herkesin ait olduğu bir kefesi var, sapla samanı karıştırmayacaksın!
Ne diyordum heh işte öyle bir bakışta hop anladım nasıl biri olduğunu.

Tüh ama öyle olmamalıydın işte.
 Daha şöyle olsaydın halbuki, belki de biraz böyle.
 Ah o üzerindekiler hiç olmamıştı ki şekerim,
 Peki bu saçlar?
 Ayy kimin bu saçlar ?
 Hep bir haller, tavırlar, sen bu değildin ki aslında.      
 Ben bilirdim senin aslını astarını!
 Nasıl olmalıydın sen?
 Nasıl durmalıydın hayatta?
 Nasıl bakmalıydın? Kim olmalıydın? Kiminle olmalıydın? Ne yemeli, ne içmeli, nereye gitmeliydin? Bunlar hep seni sen yapan şeylerdi! Bunları çok iyi  bilmeliydin.                                        
 Ah ben biliyordum işte ama anlatamıyordum ki ya da anlamıyorlardı, sen de anlamıyordun zaten !
 Ben doğruydum, sen yanlış!
 Bak yanılan sendin işte!
 Ben kazanmıştım!
 Ben bilirdim ki zaten!
 Ben biliyorum zaten, ben bildim zaten, ben hep ben zaten ben!
 Ama sen yok, olmadı, bilemedin hiç, olmadın, olduramadın, yok yani olmayınca olmuyor zaten! Çok da zorlamamak lazım bazen.

Ne diyordum heh, bazen çok da olmuyor zaten. Azı da olmuyor ya bazen neyse zaten. İleri geri konuşuyor insan bazen kendini bilmiyor da başkasını biliyormuş gibi.. İnanmazsın var öyle insanlar denk geliyorsun bazen. Mesela sen olmadın ya şimdi zaten, oldurmaya çalışıyor aklı sıra seni bazen. Hayır olmuyor da zaten, o da öyle kendi kendine uğraşıyor zaten. Az bi kendini dışardan gör madem, ama yok onu da yapmıyor zaten. Hayır yapamaz zaten, çünkü olmamış ki o da nasıl yapsın?

Bilmek zor şu hayatta, her şeyi bilmek daha da zor valla bak. Ben ister miydim her şeyi bilmek, her şeyden anlamak, yok şekerim niye isteyeyim ki ama kader! Beni de böyle yaratmış, ben de böyle bir insanım işte. Benim işim de zor tabii. Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar. Kimseler kabul etmez, kimseler hazmedemez. Yüzüne gülerler arkandan konuşurlar, böyledir bu insanlar! Halbuki bırak sana da bir faydam dokunsun değil mi, yok! Yaranamazsın bu insanlara, yaranılmıyor da zaten, uğraşmıyorum artık herkes kendi bildiğini yapsın karışmıyorum.

Ama insan dayanamıyor bazen…

Yoksunluk Yalanı

Yoksun olduğumuz öğretildi bize                                                                             Zihinlerimiz alıştı                                                                                                           İnandık, inanca dönüştü                                                                                           Kabullendik                                                                                                                   Kurban olduk..                                                

Güzel olan ayrıydı bizden..

Aşk ayrıydı                                                                                                                     Özgürlük
İnanç
Sevgi                                                                                                                                 Neşe
Bolluk Bereket
Umut
Güven…
Hepsi ayrıydı
Çünkü bizim bunlara ihtiyacımız vardı!
Bende olmayana ihtiyacım olur, öyle değil mi?
Bende yoksa yoktan da var edemeyeceğime göre, dışardan elde etmeli, bulmalıydım.
Yoksunluk hissi yiyip bitiriyordu işte.
Ben de sahip olmalıydım!
Benim ne eksiğim vardı ki diğerlerinden?
Yoktu bir eksiğim, işte bu saydıklarım dışında.
Özgürlük, sevgi, bolluk bereket, aşk, mutluluk, umut, huzur..
Yoktu bizde bunlardan
En çok da
Birliktelik ayrıydı
Çünkü biz birlikte, bir arada olamadık, olamazdık.

Mesela güzellikle bir arada oldun mu hiç?

20160916_190726Bir oldun mu?                                                                                                         Güzelliğin güzelliğe karışmasına izin verdin mi?                                                             Yoksa bir parça mı koparmak geldi içinden hep, saklamak, biriktirmek ?                               Ya bir daha göremezsem, hissedemezsem, yoksun kalırsam diye korktun mu?
Güzel ol dediler, güzel olmaya çalıştın biliyorum, güzel giyindin, saçını başını düzelttin, makyaj yaptın belki, filtreler falan 🙂
Ama o kadar emindin ki güzel olmadığına, güzel olmaya çalıştın..
Güzelsin diyenler oldu onlara da inanmadın, yok canım değilim dedin.
Ama güzel olmayı istedin.
Güzellikten ayrı olduğunu sandın, onu istedin.
Hayranlık, arzuya, arzu hırsa dönüştü ona sahip olmak istedin. Sende olmayana..

Sevgiden yoksun sandın kendini, sevgiye sahip olmak istedin.
Bolluk Bereket den yoksun olduğunu sandın, sahip olmak istedin.
Mutluluktan, umuttan, inançtan, yaratıcılıktan yoksunduk, muhtaçtık, sahip olmamız gerekliydi, bunun için her yol mubahtı.     Yazıktı bize, kimse istediğimizi vermemişti, o zaman biz almasını bilirdik!
Gerçekten yazıktı bize..
Çirkinleşerek güzelliğe sahip olabileceğimiz yalanına nasıl da inandık!
Kimdi bize bunu söyleyen?
Yoksun olduğumuzu bize söyleyen kim?
………….
Bu yalanı kim uydurdu?
Tam olarak hangi yalanın kurbanları olduk?

O kadar zaman koskoca bir yalana inanmış olan zihinlerimiz ilk başta direnebilirler. Gerçeğe inanmak yalana inanmaktan daha zor gelebilir.                                                           Olsun..Bir kere de aynanın karşısına geçip kendine ‘Kral Çıplak’ de.                              Hergün kendine tekrar ve tekrar nelerden yoksun olduğun yalanını söylediğini düşünürsen 10′ da 1 ‘ ini gerçeğiyle takas edebilirsin, başlangıç olarak.
O gerçek tam olarak ne mi?                                                                                           Tam olarak neden yoksun olduğunu düşünüyorsun?                                                         Bu sadece bir düşünce.                                                                                             Gerçek bu değil!                                                                                                         Gerçek ne mi?                                                                                                         Yoksunluk yalanına göre; olduğundan ayrı olduğuna inandırıldın.                                         Aslında Sen…

Mutluluk, neşe, aşk, inanç, umut, yaratıcılık, güven, merhamet, güzellik, özgürlük, denge, öz, koşulsuz sevgi ile birsin, tüm bunların ta kendisisin.

Şimdi bu gerçekle neler değişir?


 

Kıymet bilir miyiz?

Kıymet bilir miyiz?

Kıymetini bil yavrum, derlerdi büyüklerimiz; o derin bakışlar, bilge ses tonunun ardında ne tecrübeler, ne pişmanlıklar, ne kırgınlıklar saklanırdı. Ya da biz ne olduğunu anlamadan ‘bunlar kıymet bilmez!’ diye postayı koyarlardı 🙂
Haksızlar mıydı dersin?

Neyin kıymetini bilmeli insan acaba?
Aldığı nefesin, sağlığın mı?
Henüz delirmemiş olmanın mı?
Sevdiklerinin mi?
Hayatta olmanın mı?

Hangi birini bilelim ayol !
Bütün bu koşturmacanın, kargaşanın, kötülüğün arasında yaşarken.

Henüz sahip olamadığımız bir sürü şey varken. İşimiz gücümüz yokmuş gibi duralım kıymet bilelim. Oldu!                                                                                                                   Neden daha zengin, daha güzel, yakışıklı, daha uzun ya da kısa, daha zayıf ya da kilolu, daha başarılı, daha da daha değilim?
Daha da daha olunca; daha mutlu, huzurlu, sevgi dolu, neşeli olabilir miyim?                  Ben daha bi ben olabilir miyim? Şimdi nasılım peki? Şimdiki benin kıymetini bilebilir miyim? Bilmeden nasıl ‘daha bi ben’ olabilirim?                                                                             Bir deneyelim bakalım neyin, nasıl kıymetini bilebilirim?

Kendinin kıymetini bil!                                                                                                       Ne güzel bir gülümsemen var farkında mısın? Sevdiğin şeyleri yaparken nasıl da parlıyorsun? Bazen hiç tanımadığın bir insana, bir çiçeğe, gökyüzüne, bir kedi yavrusuna bakarken kalbinden sonsuz bir sevgi yayılıyor, o küçücük bedenin tüm evrene yetebilecek sevgiyi nasıl taşıyor, şaşırmıyor musun?                                                                           Bunun kıymetini bile bilir misin?                                                                                       İşte bu sevgiyle sana bakan insanlar da var. Onları göremiyor musun?
Gözlerinin kıymetini bil, görürler, kulakların işitir güzel sesleri izin ver, yüreğin hisseder sevgiyi, kıymetini bilirsen eğer.

2016-08-21 17.45.18Kıymet bilenlerin kıymetini bil!                                                                                        Sen-Ben ayrımı yapmadan insana kıymet verenler de var. Vallaha :)Kendindeki kıymetin sende, sendeki kıymetin onda olduğunun farkındadır. Ne senden esirger, ne de kendinden, hayatı paylaşmayı bilir, sevmeyi, eğlenmeyi, hüzünlenmeyi, birlikte olmanın kıymetini bilir.
Güzel insanlar her yerde karşına çıkabilir, yeter ki uzakta olduğunda bildiğin kadar yanındayken de bil kıymetini, ki anlaman için uzaklaşman gerekmesin.

Kıymet bilmeyenlerin ……… ( boşluğu istediğiniz gibi doldurabilirsiniz 🙂
Yok yok. Onların da kıymetini bil. Kıymet bilmenin değerini hatırlattıkları için, kıymet bilmemenin insana neler yaptığını gösterdikleri için. Senin önce kendine kıymet vermen gerektiğini hatırlattıkları için.

Zamanın kıymetini bil!                                                                                             Şimdinin, şu anın kıymetini bil, her ne oluyorsa şimdide oluyor.                                   Hayatın telafisini sadece şu an yapabilirsin ne geçmişte ne gelecekte. Anın kıymetini bil.
Kendi hayatının kıymetini bilmek, kendini bilmek, değerlerinin, isteklerinin farkında olmak, hayatın hakkını vermekmiş.
Kendi kıymetini bilmek sadece kendine odaklı olmak değil, önce kendinin sonra etrafında olup bitenlerin farkında olmakmış.
Zihinlerimiz hızla koşturmak isterken, durmanın, durup ruhunun sesini duyabilmenin kıymetini bil.
Aşkın, Koşulsuz Sevginin kıymetini bil.                                                                       Dünyayı ayakta tutuyorlar. Her yan beton doluyken, bir boşluk bulup açabilen çiçeğin, sana göz kırpan, yüzünü güldüren, umudunu yeşertenlerin kıymetini bil.

Sebepsiz yere gülümsüyorsan, kahkaha atarken karnın ağrıyorsa, hıçkıra hıçkıra ağlıyorsan kıymetini bil.
Acı çekiyorsan, kalbin daha da büyümek, genişlemek, güçlenmek istiyor, izin ver ve kıymetini bil.

Hah tamam bildim! Kıymetini biliyorum deyince, oluyor mu acaba?                                     Aldığın her nefesin hakkını ver mesela, nasıl bir hayat yaşamak, nasıl bir dünya görmek istiyorsan etrafında, önce sen başla, harekete geç, küçücük de olsa bir adım at.                 Ağaçlar kesilsin istemiyor musun? Sen ağaç dik. Çocuklar ağlamasın istiyorsan, güldür onları. İnsanlar kötü mü davranıyorlar, sen nasıl olmasını istiyorsan öyle davran. Yalnız mı hissediyorsun, birine yalnız değilsin de, yanında ol, elini tut. İnsanlar insanları öldürmeye devam ediyorlar, çok acı biliyorum ve elinden bir şey gelmediği için, üzgün, öfkeli ve hatta hayatta olduğun için suçlu bile hissediyorsun. Sen yaşat, insanları yaşatmak için ufacık da olsa bir adım at. Hala nefes alıyorsan bir sebebi vardır mutlaka, hakkını ver, kıymetini bil.

Büyükler tam olarak bunları mı demek istemişlerdi acaba? Kim bilir? Şimdilik jetonlar buralara düştü 🙂 Arada düşen jetonların ve büyüklerin kıymetini bilelim o zaman.


 

Cinsiyet Oyunları

Cinsiyet oyunlarında hangi rolü aldın?
Kadın veya Erkek olmak adına neyi kabul ettin?
Bak bu ‘Kadın’.. dediler.
Kadın şöyle olur, şunu giyer.
Şunu yapar bunu yapmaz.
Oraya gider, buradan gelir.
Onunla konuşur, böyle konuşur, böyle bakar.
Şunu ister, bunu istemez. Kadınlar ne ister? Ne istedikleri bilinmez? Yahu bunlar herşeyi ister, ama ne istediğini bilmez! Zaten ne istediğini biliyorsa ona kadın denmez.             Kadın dediğin ne istediğini bilmeyecek bilirse eyvahlar olsun. Bilmesin zaten, gerek yok, biz söyleriz. Kadın dediğin höt dedin mi korkacak, korkmayan kadın yoktur, olmamalıdır. Sakıncalıdır. Korktuğu halde korkusunun üzerine giden zaten bizden değildir.
İşte budur kadın dediğin..Hani olmaz ya diyelim ki böyle olmazsan sana şöyle kadın derler. Öteki derler. Olmamış derler. Yanlış derler, çok ayıp derler. Böyle kadın olmaz olsun derler. Kadın dediklerinden neyi onayladın?

Neyi kabul ettin?
Erkek olmakla ilgili?
Erkek dediğin nasıl olur?

Ne yapar, ne yapmaz?                                                                                                   Nasıl davranır, nasıl davranmaz?
Neyi giyer neyi giymez?
Kimi sever, kimi sevmez?                                                                                               Nasıl sever, nasıl sevmez?
Nasıl durur? Durur mu erkek dediğin? Yok canım ne durması, eli dursa gözü durmaz! Hayır yani bağlasan durmaz. Zaten delikanlı adam durmaz, ama adam dediğinin orası burası oynamaz! Orası burası oynarsa o adama adam denmez, hele erkek hiç denmez! Olsa olsa kadın gibi erkek derler. Hatta onu da demezler ya neyse..Erkeksen çık dışarı derler. Erkek adam korkmaz derler, korksa da belli etmez derler.
Erkek dediğin böyle olur dediğinde, böyle olmalıdır!                                                        Öyle ya da şöyle olamaz, olmamalı, oldurtmazlar!

 

images

Nasıl olman gerektiğine dair neyi kabul ettin tam olarak?

Nasıl olmamız gerektiği, nasıl olmamamız gerektiğine bağlıydı. Yani Karşı Cinse..             Sen olmayan hangi kimliği var ederek kendini tanımlamaya çalıştın?    

                             Orada bir Kadın var uzakta, o kadın bizim kadınımızdır.                                                      Ve O kadın biz değiliz. Biz kim miyiz? Biz o kadın olmayanız ! Yani Erkeğiz!                
Neyi genelledin karşı cinse dair?                                                                                                        İşte bu Erkeklerin hepsi aynı !
Hangi karşı cinse karşı oldun?
Birlikte olmak yerine ayrı olmayı seçtin?
Karşı olmayı yücelttin?
Karşı cinse karşı davrandın, karşına aldın?
Ne kadar da moderndik halbuki, ne kadar da farkındaydık her şeyin.
Kimin nasıl olması gerektiğine dair her türlü bilgiye sahiptik!
Anlattık, bağırdık, vurduk, kırdık, öldürdük hatta..
Anlamadılar!

Olmayana karşı, olduramayana karşıydın, sen ne güzel olmuştun halbuki!
İstemediğini öyle güzel biliyordun ki ne istediğini bilemedin.
Kendini nasıl bildin?

Hangi cellat olup kurbanını seçtin, hangi cellata kurban oldun?
Öyle kolay kabul ettin, öyle kabullendin ki öylesine inandın, öyle sandın.
İyi yada kötü, doğru ya da yanlış biri olmaya o kadar ihtiyacın vardı ki; gerçek olmayanı, belki de kocaman bir yalanı kabul ettin.
Bütün bu olması gerekenlerin ötesinde bir sen vardın.
Onu gerçekten tanıyamadın, var edemedin.
Sen sen olamayınca, olması gerekenler girdi araya, karşındaki de karşındaki kadar kaldı.
Halbuki ne kadar güzelsin sen kadın, erkek, insan; olduğun ya da henüz olamadığın gibi.
Merakına değil de bildiklerine yenik düştün. Merak etmeyi unutmuştun çoktan. Ne güzeldi merak etmek, yeniliğe açmak kendini, keşfetmek. Tanımadan tanımlamak ise bir alışkanlıktı artık. Önceden tanımlanmış olana uydurmak, kategorize etmek, kalıplara sokmak.
Tanımlar üzerinden sorgulamak, yargılamak.
Bu cinsiyet oyunlarında sen kim olmayı seçtin?

Kimi varettin, kimi yarattın?
Hangi kadın oldun sen? Hangi kadınları, erkekleri karşına aldın?
Hangi erkek oldun sen? Hangi erkekleri veya kadınları öteki saydın?
Acaba neler kaçırdın, neler ıskaladın?
Sen kendini kim sandın?
Sen aslında kimi yok saydın?

Bu cinsiyet oyunlarında hangi rolü aldın?

O KADAR KORKUNÇ DEĞİLSİN

O KADAR KORKUNÇ DEĞİLSİN

Sevilebilir miyim gerçekten?
Şimdi durup dururken kim niye sevsin ki beni?
Hiç bir çıkarı yokken !
O kadar güzel miyim ? O kadar başarılı? O kadar gösterişli?
O kadar mıyım? Hakikaten ne kadarım ben?
Yok canım, değilim!.. değilimdir yani, herhalde……….
Bak gördün mü işte! Biliyordum zaten!!
Ne kadar da haklıymışım !

Öylesin aslında! Afedersin, böyle birden araya girdim ama..Merhaba, beni tanıdın mı?
Dur dur ! Kafanı çevirme hemen! sana söyleyeceklerim var. Çok zamanını almayacağım söz..Benden kaçıyorsun biliyorum, yokmuşum gibi davranmaya çalışıyorsun! Sanki her şey yolundaymış, bi derdin yokmuş gibi davranıyorsun..öyle ol tabi, mutlu keyifli, neşeli ol.

Anlamadığım bir şey var! Gerçekten her şey yolundaysa benden niye kaçıyorsun? Geçerli bir nedenin vardır mutlaka ama ben ne olduğunu bilmiyorum ve çok merak ediyorum. Evet evet haklısın, biliyorum çok yoğunsun, bir sürü şeyle uğraşıyorsun, benimle ilgilenecek vaktin yok. Hı hı..Kalabalığın içine karışmaya vakit bulabiliyorsun ama, hatta koşarak gidiyorsun görüyorum. Birileri seni sevsin, seninle ilgilensin istiyorsun ama benim sevgimi istemiyorsun. İzlemesen de açıyorsun televizyonu, galiba benim sesimi duymamak için. Birileri olsun yanında istiyorsun halbuki ben hep yanındayım, ama sen benimle olmak istemiyorsun. Benden kaçamayacağını, herkesi kandırsan bile beni kandıramayacağını, herkesten önce benimle iletişim kurman, beni sevmen, benimle eğlenmen, beni kabul etmen gerektiğini bildiğin halde..Bu oyunu daha ne kadar sürdürmeyi düşünüyorsun?

Şimdi hala devam etmek istersen bu oyuna, sen bilirsin..Ben senin aynanım.. benden kaçarak kendinden kaçamazsın, yansımaları çoğaltıyorsun sadece hepsi bu.. Her gün yeniden çoğalan ve seni çileden çıkartan yansımaları..Evet, onları yaratan sensin..
Ben kaçamayacağın kadar yakınım sana ve aslında gerçekten kaçabileceğin bir yer yok! sadece bunu bilmeni istedim.2016-04-10 14.45.39

Ben de kim oluyorum ki! Haklısın geçmiş karşına ben ben deyip duruyorum. Gerçekten hatırlamadın mı?
Zamanın bir yerinde vazgeçtin benden. Bana inanmaktan, beni sevmekten, benimle eğlenmekten, beni dinlemekten. Şimdi ne görmek ne de duymak istemeyişinin sebebi de bu galiba. Benden vazgeçecek kadar çok korktun biliyorum. Ama artık geçti, bu geçmişte kaldı. Tüm yaşananlar, görmek, duymak, hatırlamak istemediklerin. Gerçekten beni hatırlamadın mı?
Ben Sen’im; senin hayata sevgiyle, umutla bakan yanınım. Nolursa olsun vazgeçmeyen Sen’im. Sendeki dürüstlük, cesaret ve samimiyetim. Gözlerine baktığımda en derindekini görenim. O görünenin peşini bırakmayanım. Yaşananlar ne olursa olsun, sevilebilir, sevebilir, güvenilir, değerli olduğunu sana hatırlatmaktan vazgeçmeyenim. Anlayacağın o kadar da korkunç değilim! Anlayacağın o kadar da korkunç değilsin!

Sen değişirsen…

Sen değişirsen n’olur?

Hiç düşündün mü?

Umudunu kaybettiğinde..Öfkelendiğinde..Çaresiz kaldığını düşündüğünde..sen değişirsen n’olur?

Hiç değişmek istedin mi gerçekten? Seni sen yaptığını düşündüklerinden vazgeçmeyi?

Bambaşka bir yolculuğa çıkmayı gerçekten istedin mi? Güvenli, bildik, tanıdık olmanın ötesinde kendini yeniden keşfetmeyi..

Peki ya değiştirmeyi istedin mi?

Hem de nasıl!..:)

İllallah dedirtenleri, alayına isyan ettiklerimizi nasıl da değiştirmek isteriz.
Kimse durup dururken, keyfi yerindeyken gelişmek, değişmek istemez. İsyan ettiren, canımızı sıkan, keyfimizi kaçıran, moralimizi bozan bir şeyler vardır ve biz bu durumu değiştirmek isteriz. Artık dayanamıyor, tahammül edemiyoruzdur.. Durumları, olayları, duyguları ve hatta insanları değiştirmek isteriz.. İlk etapta kendimizi değiştirmek öyle kolay kolay aklımıza gelmez. Çünkü bizde bi sıkıntı yoktur, biz doğruyuzdur, elimizden geleni yapıyoruzdur zaten.. Değişmesi gereken dünyadır, biz değil!..

 
Sen değişirsen, dünya değişir..
Sen değişirsen herşey değişir..
Hadi canım! Yok artık! Yani her şey bana mı bağlı? Koskoca dünya, sistem, insanlar, bu çarpık düzen bi benim değişmemi mi bekliyor? Ben kimim ki, koskoca okyanusta bi damla, çölde bir kum tanesi..

damla_61334
Evet öylesin, öyleyiz koskoca okyanusta birer damlayız sadece ve aynı zamanda bu okyanusun birer parçasıyız. Ondan ayrı, bağımsız, tek ve yalnız değiliz. Okyanusun özüyüz. Bir damlanın özü ne ise okyanusun özü de o. Bu koskoca evrenin bir parçası olduğumuzu, onunla bir olduğumuzu kabul etmek nasıl geliyor ?

 
Evreni olduğu gibi kabul etmek! Aynı zamanda kendimizi de kabul etmek değil midir? Reddettiğimiz, direnç gösterdiğimiz, görmek yada temas etmek istemediğimiz bir gerçekliği nasıl değiştirebiliriz? Kendimizle yüzleşmeden, evreni nasıl sorgularız? Hissettiğimiz bu çatışma, yaşadığımız çatışmaya, bizim gerçeğimize dönüşür. Okyanustaki damlanın, okyanusla çatışması! Senin gerçeğin bu mu? Böyle bakınca nasıl gözüküyor?

 
Peki ya değişmek, gelişmek ve dönüşmek ? Sihirli bir değnekle, bir anda hop diye olur mu? Keşkeee 🙂 Bu bir yolculuk.. Sonuca odaklı, başarmak, bitirmek, tüketmek için yola çıkmak yerine keyifle yol almanın keşfetmenin ve her an yeniden değişmenin, gelişmenin, dönüşmenin tadını çıkarabileceğin bir yolculuk.
Yine seçim senin..

Yol senin, tercihler senin..

Keyifli yolculuklar..

Kendinden umutlu musun?

 

Farkında mısın? Galiba sınanıyoruz! Acayip bi şekilde! Yada sınıyoruz kendimizi..
Bazen hayat, bazen de biz kendi kendimizi sınıyoruz. Mutlu olmak, keyifli olmak, hayatın tadını çıkarmak her zaman mümkün mü acaba? Kim bilir? O yüzden midir birşeyler yolunda gittiği zaman arkamızdan biri bizi takip ediyormuş gibi dönüp dönüp bakarız? Bir tedirginlik hali bir huzursuzluk takılır sanki peşimize. “Herşey yolunda gidiyor aman maşallah, nazar değmesin, kimseye anlatma, dur bakalım hemen sevinmeyelim nolur nolmaz! Boşuna umutlanmayalım, sonradan üzülmektense, sevinmeyelim daha iyi !”

Daha mı iyi?
Neden umutlanmayalım? Umutlanmak kötü birşey mi? Hayata dair, kendine dair umudu olmalı insanın ki bu hayatın bir anlamı olsun. “Boşuna umutlanmak” !? İse bambaşka bir mevzu. Bizler başımıza gelecek olumsuz ihtimallere bu kadar mı bağımlı olmuşuz? Oralardan o kadar çok beslenir olmuşuz ki, kendimize dair umudumuzu çoktan yitirmişiz de haberimiz yok! ” ben varya ben! En ufak bi olumsuzlukta hemen pes ederim arkadaş! Vazgeçerim, arkama bile bakmam, üzülmeye tahammülüm yok, hele hayal kırıklığına uğramaya hiç niyetim yok! Varsın olmasın ben boşuna heveslenmeyeyim de! Gerekirse böyle umutsuz umutsuz yaşar giderim. Amaaan nolcak ki boşver..”
Elimiz kulağımızda hatta böğrümüzde bekleriz gelecek olan olumsuzluğu, çünkü herşey bu kadar kolay olamaz! Biz bu kadar kolay mutlu olamayız! Olmamalıyız! Mutlu olmak zor birşey olmalı hem dee çoook! Neden? Ciddi ciddi soruyorum ” mutlu olmak neden zor olmak zorunda ?”…….
Bu gerçekten bir zorunluluk mu, yoksa tercih mi? Biz gerçekten kendi tercihlerimizi yaşadığımızdan emin miyiz?

Üstün Dökmen / Küçük Şeyler kitabından..
Üstün Dökmen / Küçük Şeyler kitabından.. 

Diyelim ki güzel bişeyler oluyor hayatınızda, birşeyler değişiyor, siz değişiyorsunuz, hep beklediğiniz yada istediğiniz birşeyler, birdenbire oluveriyor işte ve siz acayip mutlusunuz. Veeee işte başlıyor sizinki konuşmaya;
“bak emin misin, gerçekten bunu hakkettiğini düşünüyor musun? Herşey bu kadar güzel olamaz canım, mutlaka bi çapanoğlu çıkar altından.. Sen kimsin ki bunu hakedesin, hakedecek ne yaptın ki? Herkes mutsuz bi sen mutlu anasını satayım! Herkes aptal bi sensin akıllı ! Bırak bu ayakları aklını başına topla ortalık fena karışacak birazdan az kaldı. Temkinli ol, şimdiden ayaklan ufaktan uza ki sonra ortada kalma!”

Sonra birden bişey oluverir, bazen tam da beklediğimiz gibi, beklediğimiz bir zamanda, yada hiç hesapta yokken. Haydaaa bu da nereden çıktı şimdi? Ne güzel herşey yolundaydı! Acaba nereden çıkmış olabilir?

Hayat bizi sınar işte böyle, tam herşey yoluna girmişken, acaba emin misin? Hazır mısın diye yoklar seni, bakalım ilk seferinde basıp kaçacak mısın?
Farelerden misin, yoksa kaptan mı? Bu gemiyi gerçekten yürütmeye niyetin var mı? Yoksa yalandan mı açıldın denize? Öylesine mi bütün bu haller? Gerçekten cesaretin var mı bu dalgalarla boğuşmaya? Deniz durgunken herşey çok güzeldi değil mi, peki çalkantılıyken de sevebilecek misin bakalım?

“Hadi canım kolay gelsin! ” der hayat ve sana bırakır..Seçim yine senindir..

Bize ne oldu?..Biz ne yaptık !

Masallardan öğrenmiştik; iyi ve kötü insanlar vardı. İyi insanların başına zor ve kötü şeyler gelirdi. Bunları yapanlar sa ya kötü insanlardı yada hata yapmış, yanlış yola sapmış, belki hırsının kurbanı olmuş, kötülük yapmış ama özünde iyi insanlardı. Biz hep iyi olanı tutardık, iyilik kazansın, herkes mutlu olsun, adalet yerini bulsun isterdik. Sorular sorardık safça ‘peki neden öyle yapmış?’, ‘neden?’, ‘ama neden?’..çünkü anlayamazdık kötülüğü, bir insan neden kötülük yapmak ister?, neden buna ihtiyaç duyar?, başka birini üzmek, ona acı vermek kötülüktü çünkü..İyiler kazansın isterdik çünkü biz de iyiydik, eğer iyi olan birine kötü bişey yapılır ve adalet yerini bulmazsa, aynısı bize de yapılabilirdi, o yüzden bize yapılmış sayılırdı. Öyle pek fazla bi ayrım yoktu aslında; iyiler ve kötüler, iyilik yapanlar ve kötülük yapanlar vardı ve adalet yerini bulur, iyiler hep kazanırdı..

Sonra masallar bitti..

Biz sormaya devam ettik yine biri kötülük yaptığında ‘neden?’ diye? Bazen uzuuuun uzuun cevaplar aldık, bazen çok kısa cevaplar, bazen cevap yoktu, bazen de cevap verecek biri..yoktu. Hiçbiri bizi tatmin etmedi. İnanmadık. Bu işte bi terslik vardı, biz böyle öğrenmemiştik, adalet denen bişey vardı, bu böyle olamazdı..kabul edemedik..’Büyü artık!’ dediler, ‘masallar bitti!’. ‘Gerçek dünya böyle’, ‘yapacak bişey yok!’

Üzüldük, hayal kırıklığına uğradık, inancımızı yitirdik, kabul etmedik, öfkelendik, direndik, isyan ettik, hesap sorduk….yenik düştük..kabul etmek zorundaydık yada en azından kabul ediyormuş gibi görünmek..içimiz kan ağlasa da, yapılan her kötülüğü kendimize yapılmış hissetsek de yalancıktan bir terslik yokmuş gibi davrandık.

Bize olan buydu !

Peki biz ne yaptık ?

Bize kötülük yapılmasına izin verdik! Bize kötülük yapılmasına izin vererek kendimize kötülük yaptık!..

Biz kötü insanlar mı olmuştuk şimdi ?

Hayır! olamaz, biz iyi insanlardık hani !

Ama..kötülük yapıyorduk !

Hem de kendimize !

Bize ne oldu ?.. Biz ne yaptık!

Unuttuk..Bir olduğumuzu, biz olduğumuzu unuttuk..yargıladık..aşağıladık..parçalandık..bölündük..yalnız kaldık..inancımızı yitirdik..sevgiye, iyiliğe olan inancımızı yitirdik..korktuk..güce taptık..zenginliğe..kendi zenginliğimizi unuttuk..güçlü olmalıydık her ne olursa olsun..güçlünün yanında olmalıydık..bedeli ne olursa olsun..değerlerimizi yitirdik..vicdanımızı..

Kendimizi..özümüzü..bizi inkar ettik..

Peki ne için yaptık tüm bunları ?

Uzun yada kısa, herhangi bir cevabı olan yada cevap verecek biri ?

Şimdi bize olan ; önce kendimizi sonra da birbirimizi yoketmeye çalışıyoruz !

Masallardaki kötüler birer ayna mıydı yoksa ?

Bize, bizim içimizdeki potansiyel iyi ve kötüyü göstermek için mi varlar aslında ?

Yalnız olduğumuza dair yanılsama ve inancımızı yitirmek, korkuya kapılmamıza neden olduğunda sadece ve sadece bizim dışımızda elde edebileceğimiz sanal bir güce ulaşmak uğruna ‘kötüleşmek’!

Hatırlamak o kadar zor değil..İyiliğe, Sevgiye, Adalete olan İnancı, Özümüzü, Bizi biz yapan, insan yapan değerlerimizi..onlar hiç yok olmadılar ki, kaybolmadılar..sadece biz onları unuttuk, yokmuş gibi davrandık..şimdi yeniden hatırlayabiliriz, öğrendiklerimizle, farkettiklerimizle birlikte yeniden..

İnançla…Umutla…Sevgiyle…

 

 

Destekgiller ve Köstekgiller :)

Yeşilçam filmlerindeki bir türlü anlaşamayan, hep farklı fikirleri savunan, fırsat buldukça kapışan, kavga eden aileler gibi iki zıt familyadan geliyoruz aslında.. desem, ne dersiniz? Değişim ve dönüşüme ne kadar açık olduğumuzu biraz da eğlenceli bir bakış açısıyla değerlendirelim istedim. Hadi bakalım Destekgiller’den mi yoksa Köstekgiller’den misiniz?

Adından da anlaşılacağı üzere Destekgiller hem etrafına hem kendine her daim destek olanlar, Köstekgiller ise hem etrafına hem de kendine mümkünse köstek olmayı benimsemiş olanların familyasıdır..

-Aaa yok canım ben kesin destekgillerdenim, kimseye köstek olmuşluğum yoktur, çok şükür.. 

diyebilirsiniz..Acele etmeyin derim 🙂

Gelin biraz yakından tanıyalım kendilerini;

Köstekgiller, Korku ve Koru(n)ma

Aslında Köstekgiller de bunu her zaman bilinçli olarak yapmazlar asıl amaçları sevdiklerini ve kendilerini korumaktır..Köstekgiller için mutluluğun formülü çok basittir : Az hareket, minimum risk, bilinen ve denenmiş olana evet, bilinmeyen ve denenmemiş olana hayııırr!! Sizi ve kendilerini korumak için bildikleri en iyi yol ‘korku yaratmak’ tır. Şu şekilde konuşmalarından onları tanıyabilirsiniz;

Ya olmazsa, beceremezsen, rezil olursun!

Hayır zaten ne gerek var?

Olmadık işlerle uğraşıyorsun. Herkes için belirlenmiş bir standart yaşam formu ve yapılacaklar listesi var.

Şimdi kusura bakma ama sen de biraz kaşınıyorsun yani, aklın fikrin hep olmadık işlerde..Sürüden ayrılanı kurt yer ona göre ! ayağını denk al..

Hayır ben senin iyiliğin için söylüyorum, sen üzülürsün sonunda..yine de sen bilirsin tabii..

Hayata bakış açıları, felsefeleri yaklaşık olarak böyledir. Mümkünse etrafında risk alan kimse olmasın, eğer risk alıyorsa başarısız olsun ki hayata dair bildikleri gerçekler bir kez daha doğrulansın ve sonunda ‘ yaaa gördün mü bak..ben sana demiştim!’ diyebilsinler..Doğrudur da zaten onlar gerçekten sizin iyiliğinizi istemişlerdir ve en başında sizi uyarmışlardır. Korku yaratma, korkudan beslenme aslında bir kültürdür ve bu kültürü besleyen çok önemli ve köklü dinamikler vardır. Bireyler bu kültürü öğrenilmiş çaresizlikler, eğitim sistemi, toplumsal normlar, dinsel dogmalar ve hatta genlerden gelen güçlü etkenlerle içselleştirirler ve bu kültürün bir parçası olurlar..Yanii Köstekgiller deyip geçmeyin kendileri çok köklü bir familyadır 🙂 Ve bizi en zayıf noktamızdan kendi içimizdeki köstekgil mekanizmamızdan vururlar hep, en yakınındakinden korunmak en zor olanıdır çünkü seni seviyordur, korumaya çalışıyordur ve haklıdır, daha ne olsun! Bununla birlikte insanlığa ve onun gelişim sürecine baktığımızda Köstekgiller’e rağmen değişim ve dönüşüm bi şekilde devam etmiştir. Nasıl mı?

bizim aile

Destekgiller, Değişim ve Dönüşüm

Kolay bulunmaz ne yalan söyleyeyim, hani bulduysanız kıymetini bilin, yakasına yapışın, klonlayın vs. 🙂 Şaka bir yana değişim ve dönüşümü desteklemek her babayiğidin harcı değildir. Bu familyanın insanlarının kaderinde dışlanmak vardır;

Bak bak hallere gel! herkes aptal bi sen akıllısın değil mi?

Bunlar böyle şekerim farklıyım da farklıyım. Ayol farklısın da noluyor yani !

yazık bunun da kafa gidik işte n’apcan..

şeklinde yaklaşımlara mağruz kaldıklarında kendilerine köstek olmayıp, değişim yönünde destek olanlardır. Kendi döneminin genel geçer kurallarının aksine öncü ve yaratıcı liderler, sanatçılar, bilim insanları bu familyanın üyelerindendir. Aile içi eğitim çok belirleyici olmakla birlikte; bireysel merak, farkındalık, gibi etkenlerle sonradan da öğrenilebilir ve geliştirilebilir. Destekgiller kendileriyle ve sizinle şuna benzer konuşmalar yaparlar;

Çok güzel olabilir, mutlaka denemelisin, ne kaybedersin ki?

Neden olmasın?

Ya olursa..

Sonucu ne olursa olsun, yapmak istiyorsan hiç düşünme!

Bir hayalim/fikrim var!

Olsun ben bunu yapmak istiyorum! ‘ vs…

Etrafımıza şöyle bir bakacak olursak; insanlığın nereden nereye geldiği, neler ürettiği, neler yarattığını gözlemleyebiliriz. Gördüğümüz, deneyimlediğimiz, farkettiğimiz, temas ettiğimz herşey de insanlığın değişim, dönüşüm ve ilerleme tarihinin izleri mevcuttur. Bugün hayatımızda benimsediğimiz, kanıksadığımız, olmazsa olmaz dediğimiz maddi manevi birçok değer bundan yıllar önce birilerinin hayaliydi ve o birirleri; etrafındakilerin ve mevcut koşulların ‘ hadi canım sen de saçmaladın artık, öyle şey mi olur Allahaşkına..Hem zaten yapılabilecek birşey olsaydı çoktan yapılırdı..işin gücün yok mu senin? boşu boşuna zaman kaybı…‘ vs şeklindeki köstekgil yaklaşımına uyup hayallerinden vazgeçmeyenlerdi.

İşin ilginç tarafı başa çıkılması zor olan köstekgil yaklaşımı çevremizdekilerden ziyade kendi içimizdeki köstekgil zihniyetidir. Çünkü eğer kendi destekgil mekanizmamız köstekgilden daha güçlüyse çevremizdeki insanların ne düşündüğü ne söylediği ve nasıl davrandığı bizi daha az etkiler. Bununla birlikte tam tersi bir durum söz konusuysa işimiz zordur, çünkü insanlık tarihiyle beslenmiş bir ‘ne olursa olsun öncelikle hayatta kalmalısın ve bunun için önceliğin güvende olmak. Güvende olmak için gözünü dört aç, sürüden ayrılma, sana öğretileni tekrar et, risk alma !’ felsefesi, öğretisi, yaklaşımı, adeta refleksleşmiş, damarlarımızdaki kana, DNA’mıza, soluduğumuz havaya işlemiştir.

Hayatta Kaldım!.. Eee Şimdi ?

Peki biz bu kadar güçlü bir sistem karşısında, ki sistemin bir parçası olmuş durumdayken, nasıl oluyor da değişim ve dönüşümü deneyimliyoruz? Nasıl oluyor da ilerleyebiliyoruz?İnsanın hayatta kalma içgüdüsü kadar önemli bir başka özelliği ‘yaratım gücü’, ‘yaratıcılık’ aslında pek de hafife alınacak bir güç değil.

Köstekgiller tarafı gücünü biraz da buradan almakta; güvende olmak hayatta kalmanın olmazsa olmaz bir ön koşulu, dolayısıyla yaratıcı gücünü kullanabilmek için de..

‘Evladım ben sana top oynama demiyorum, hızlı koşma düşersin, çok koşma terlersin, terli terli soğuk su içme, bir de dikkatli oyna kafanı gözünü patlatma, bir de arkadaşlarına dikkat et, ben sana güvenmiyor değilim güveniyorum da çevreye güvenmiyorum… ‘ vs.

Aslında söylemek istediği ; ‘Hayatta kalmak zorundayız çocuğum türümüzü devam ettirmeliyiz, neden diye sorma ! öyle işte. İki kuruşluk eğlence uğruna canına kast etme, gerek yok. Bir de ben seni koruyayım diye, annelik, sevgi, koruma içgüdüsü vs. gibi bir sistemim var, senin başına birşey gelirse ben mahvolurum, yorma beni çocuğum güvenli güvenli hadi bakayım. Hem hayatta kalamazsan top da oynayamazsın öyle değil mi?’

Buna benzer deneyimlerle (teşbihde hata olmaz derler 🙂 Köstekgil mekanizması çocukluğumuzdan itibaren çok güçlü bir tohum gibi ekilir zihnimize, hayatta sınırlar vardır, olmalıdır ve biz önceden çizilmiş bu sınırlar içinde hareket ettiğimiz sürece güvendeyizdir. Zamanla zihnimizdeki bu tohum büyür, serpilir ve biz olur ve biz de sistemin bir parçası..Haksızlık etmeyelim şimdi o sistemin de kendi içinde bir gerekliliği vardır ki gayet de hayatidir. Hayat derken ?

Peki bu iki farklı familya ying-yang gibi bizim içimizde, zihnimizde, ruhumuzda, bedenimizde varolurken bu çatışmanın etkileri neler olur?

İster insanlık tarihine, isterseniz şahsi tarihimize bakalım geçmişte bu iki farklı familyanın izlerini bulmak mümkün..Tabii ki toplumsal boyutta değişim ve dönüşümün yaşanması çok daha uzun zaman almaktadır bununla birlikte kollektif bilinç hazır olduğunda çok ani değişim ve dönüşüm anları yaşanabilir. Şahsi tarihimize de bakacak olursak zaten kendimizi, bireyi mevcut toplumsal süreçten soyutlayamayız. Hayatta kalmak için mevcut toplumsal sistemin kurallarına göre hareket eden bununla birlikte yaratıcılığını, üretkenliğini ve varoluşunu gerçekleştiremeyen ama hayatta kalan bireylerin mutsuz, depresif, saldırgan halleri tesadüf olmasa gerek..

Günümüzde bunu çok daha net görmekteyiz ki; değişim ve dönüşümü engellemek adına ‘köstekgil’ mekanizması kendi içinde simulatif bir hayati risk oluşturmaktadır. Eğer ortada hayati bir tehlike olmazsa, korku kültürü, sürü psikolojisi devam edemez ve bu durumda yaratıcılığın önünde bir engel kalmaz ! Ve eğer insan korkusuzca yaratıcılığını kullanırsa..

Sadece bunun hayalini kurmak bile; yüzünüzde bir gülümseme mi yoksa kalbinizde bir sıkışma hissi mi yaratıyor? Bedenimiz ve hislerimiz her zaman doğruyu söyler..Hangi familyanın bizde daha etkin olduğunun ipuçlarını da verir.

Pardon! Familyamızı Değiştirebiliyor muyuz?

Ayyy! hiç uğraşamam bu saatten sonra, böyle gelmiş böyle gider!

Kırk yıllık Kani olur mu yani!

Ben halimden memnunum bana hiiiiiç bulaşma.

O işler öyle olmuyor canım!  vs. diyebilirsiniz, haklısınız. Güçlü familyasınız önünüzde saygıyla eğiliriz 😉 Bununla birlikte eğer hayatınızda birşeyleri sorguluyorsanız,

hayattayım, ama bu bana yetmiyor.

Mutlu değilim.

yapmak istediklerim var, ama nasıl yapacağım bilemiyorum..

Ah bir Destekgilim olsaydı ne güzel olurdu.. 

..diyorsanız öncelikle; kendi içinizdeki destekgil familyasını harekete geçirmekle başlayabilirsiniz. Çok kolay olmayabilir ama imkansız da değil, bunu başlatmak; bazen bir tarafın sesini kısıp diğer tarafın sesini açmak kadar basit olabilir. Hem baskın familyanın içselleştirdiğimiz sesini değiştirmek hem de çevremizdeki sesleri değiştirmek için aynı tekniği uygulamak başlangıç için etkili olacaktır, bununla birlikte sadece gözlemlemek de familyalarımızla ilgili farkındalığın oluşmasını sağlayacaktır.

Ve artık gerçekten ne istiyorum, gerçekten ihtiyacım olan şey tam olarak hangisi? Mevcut sınırlar içinde hareket etmek beni nereye götürüyor ? Bununla mutlu muyum? Değişime hazır mıyım yoksa direnmekte ısrar mı ediyorum? Ben kendime ne kadar destek ne kadar köstek oluyorum? Çevremdekiler bana ne kadar destek ne kadar köstek oluyorlar? Bütün bunları gözlemlemek de güzel bir başlangıç olabilir..Belki insanlık için küçük ama sizin için büyük bir adımla başlayabiliriz..

Şimdi söyleyin bakalım; kimlerdensiniz? 😉

 

 

 

 

Hayat bir ödüldür!

Hayatta karşımıza çıkabilecek en büyük zorluk kendi korkularımızla yüzleşmek, yaşayabileceğimiz en büyük tutsaklık kendi zihnimizin sınırlarıyken, ödülü de cezayı da dışarıdan almaya alışmış olmak, hayatımızın sorumluluğunu üstlenme, ona yön verme, yolalma, ilerleme ve dilediğimiz hayatı yaratma kabiliyetlerimizi unutmamıza neden olabilir. Kendi gücümüzün farkına varmak, onu hatırlamak, hakkettiğimiz ödülü yani kendi hayatımızı kendimize teslim etmek için hiçbir zaman geç değildir..Şimdi kendine bir iyilik yap; ödülünü kendine teslim etmek için harekete geç..Bu yolculukta yalnız değilsin, mutlaka elinden tutacak, gözlerine sevgiyle bakacak, seni kucaklayacak birileri vardır, yapman gereken teş şey kafanı kaldırıp etrafına bakmak; sevgiyle, inançla, umutla..Belki de etrafında yollarınızın birleşeceği birileri vardır, daha kuvvetli olmak için seni bekliyorlardır, kim bilir?

 

kupa secilen-06

 

Kupa Kişisel Gelişim ve Drama Merkezi, 2014 Aralık ayında hayatlarımıza birer ödül gibi girdi..Sonrasında kendiliğinden çıkıverdi bu slogan ‘Hayat bir ödüldür! Senin hayatın senin ödülün.’

Hayatlarımızın birer ödül olduğunu farketmemizle başlamıştı herşey..Kendi yolumuzda ilerlerken yollar birleşmiş, biz birlikte yürür olmuşuz kendiliğinden..Hayatın kendisi bir ödülken, yolda karşına çıkardığı insanlar da birer ödülmüş aslında. Birlikte yol almak ne büyük keyif ne büyük mutlulukmuş, birlikte inanmak, bir ken çok-çokken bir olabilmek.. Birlikten kuvvet doğar derler ya; o kuvvetin sevgiden, güvenden, inançtan, neşeden geldiğini deneyimlemek ne büyük ödülmüş..Aslında rakamlar, istatistikler, ünvanlar, sıfatlar, takdirlerden, alkışlardan öte, yüreğinin taa içinden gelen bütün bedenin ve ruhunda hissedebildiğin ve hesapsızca herkesle paylaşabildiğin şey gerçek bir ödülmüş..

IMG_3936
Demet Ulus, Özge İlker, Ayşe Burcu Eren Önen KUPA ‘da birlikte yol alıyoruz.. Sevgili dostlarım, ödüllerim..

Biz paylaşmak için yola çıktık..hatırlamak, hatırlatmak için..farketmek, farkettirmek için..çoğalmak için..çünkü ne kadar çok olursak o kadar Bir oluruz,..özümüzdeki sevgiye..gerçek potansiyelimize, ödülümüze ulaşırız..

Şimdi ödüller sahiplerine ulaşırken, bu mutluluğu paylaşmak o kadar keyifli ki, ailelerimiz, dostlarımız, arkadaşlarımız, henüz tanışmadıklarımız her an yeni bir keyifle KUPA’ya geldikçe biz daha da mutlu oluyoruz..Gelin birlikte hatırlayalım, farkedelim, paylaşalım, eğlenelim, keyfine varalım, öğrenelim, deneyimleyelim, üretelim, yaratalım, şu güzel ödülün tadını çıkaralım 😉

www.kupakisiselgelisimvedramamerkezi.com

www.facebook.com/kupakisiselgelisimvedramamerkezi

instagram / @kupakisiselgelisimdramamerkezi

twitter / @kupakgvdm