Etiket arşivi: Çok üzgünüm

Korkuyorum, çok üzgünüm, farkındayım ve umudum var

Korkuyorum, çok üzgünüm, farkındayım ve hala umudum var

Korkuyorum yalan yok!
Her gece yatarken ertesi güne yeni bir patlama, çatışma, vahşet haberiyle başlamaktan korkuyorum.
Sevdiklerime zarar gelecek diye, yanıbaşımda yada dünyanın öbür ucunda masum bir insan zarar görecek diye korkuyorum.
Acı katlanarak büyüyecek diye korkuyorum.
Kirli oyunlar peşinde olanlar, masum, saf, sevgi dolu bakışlara şaşkınlık ve korku salacaklar diye korkuyorum.
O anlarda çekilen fotoğraflara içim kan ağlarken çaresizce bakmaktan korkuyorum.
Bu çaresizliğin öfke tohumlarına dönüşmesinden korkuyorum.
Ülkemin, dünyanın geleceğinden, geleceğimizin karanlığa gömülmesinden korkuyorum.

Çok üzgünüm..
İnsan hayatına değer verilmeyişine şahit olduğum için üzgünüm.
Hayatını kaybeden 1 kişi de 100 kişi de olsa artık yas tutamayışımıza üzgünüm.
Suçluyu, haini bulma çabası hırstan gözü kararmış yaratıklara dönüştürüyor bizleri, çok üzgünüm.
Tarihimizde birer kara leke diye andığımız, kınadığımız, dehşet, vahşet, katliamların sadece birer olay olmadığı, her an yeniden hortlayabilecek bir zihniyetin eseri olduğuyla yüzleşiyoruz çok üzgünüm.
İnsanların maneviyatı, inançları, kökeni kirli bir oyuna alet edildiği için çok üzgünüm.
Birlikte yaşayamadığımız için, birbirimize saygımızı yitirdiğimiz için, kardeşinin canı yanarken, hayatını, sevdiğini kaybetmişken, sözde zafer kutlamaları yapıldığı için çok üzgünüm.

Farkındayım..
Bu bir oyun farkındayım.
Çok kirli bir oyun farkındayım.
Taraf olmaya, diğer tarafa öfke duymaya, bu öfke ile hırslanıp hain avına çıkmaya, biz kazandık biz haklıyız demek uğruna bütün insani değerlerini masaya yatırmaya zorlandığımız bir oyun bu farkındayım.
Kendini sadece ve sadece ötekileştirdiği üzerinden varedebilen, üretmekten, değer yaratmaktan yoksun bir bilinçle karşı karşıyayız farkındayım.
Bu insanın kendiyle en büyük sınavı ve bu sınavın bedeli çok ağır oluyor farkındayım.
Bu bilinç eninde sonunda kendini yok eder, bu büyük bir girdaba dönüşür ve etrafında ne var ne yoksa kendiyle birlikte sürükler farkındayım.
Bu girdaba sürüklenirken tutunabileceğimiz tek şey vicdanımız farkındayım.

Hala umudum var..
En zifiri karanlıkta bile parlayan ışıktan umudum var.
Hala ‘kardeşim’, ‘yapmayın’, ‘yardım edin’, ‘sakin olun’, ‘affedin’ diyebilen sesini duyuyorum, girdabın ortasında vicdanına tutunmuş, bu oyunun parçası olmayı kabul etmeyen seni görüyorum.
Senden yana umudum var.
Ne olursa olsun insani değerlerinden vazgeçmeyen sen.
Sevgiden, barıştan yana olan, vicdanına tutunan senden umudum var.
Bu yangın yerinin ortasında bir damla su, bu karanlığın içinde ufacık bir ışık da olsan sen kocaman bir umutsun.
Yalnız değilim, sen varsın, umudum sensin.
O yüzden korkuyorum, çok üzgünüm, farkındayım ve umudum var..